सपनाको अन्त्य
एक्कासि म सपनाबाट बिउँझिएँ। पलङबाट जुरुक्क उठेर सोफामा थचक्क बसें। निधार छाम्दा खलखल पसिना बगिरहेको थियो। सम्झँदा पनि आङ सिरिङ हुन्थ्यो।
कथा
थप पढ्नुहोस
माला
बिहे भएकै वर्ष उनका श्रीमान् हिरा आर्थिक अवस्था सुधार्ने सपना बोकेर विदेश गएका रहेछन्। गाउँमा वैदेशिक रोजगारीको लहर चलेको थियो। उनका दौंतरी साथीहरु पनि बिदेशिएका थिए ।साथीहरूले कमाएको देखेर उनी पनि उत्साहित भएका थिए। आफ्नो गरिबिले पिल्सिएका आमा र परिवारलाई राहत दिन हिराले गाउँ छाडेका थिए। त्यो बेला सुबास मात्र दुधे बालकका थियो।
मानवता
“दाइ, मेरो अस्मिता बचाइदिनुस्, पछ्याउँदै एकहूल नरपशुहरू आइरहेछन् । रोएँ, कराएँ, दयाको भीख मागें सुनेनन् । उहाँलाई भेट्न हिजो गाउँबाट आएकी । कोठा छाडी सक्नुभएछ । भोलि घर फर्कन्छु । केवल आजको चार प्रहर रात यसरी अभिव्यक्ति भएकी थिई ऊ र आँखाबाट मोतीका दाना झरिरहेका थिए । कपाल अस्तव्यस्त देखिन्थ्यो । अनुहार, भयभीत र शरीर लगलग काम्दै थियो ।
नसना
घरकै परिस्थितिका कारणले पनि होला म कसैसँग पनि त्यति धेरै बोल्दिन थेँ । हत्तपत्त कसैसँग पनि घुलमिल हुन कठिन हुन्थ्यो मलाई । नसना भने टकएक्टीभ । एकदिन म कोठामा पढ्दै थिएँ । ढोकाबाट आवाज भित्र पस्यो, “सन्चै हुनुहुन्छ?” आवाजतिर मेरा आँखा तुरुन्त कुदिहाले । नसना ढोकाबाट भित्र छिरिन् । मैले जवाफ फर्काउने पारामा टाउको हल्लाउँदै भनें, “अँ………।” मेरो पारा देखेर बोलिन् नसना, “कस्तो रहेछ तपाइँ त ! बोल्न पनि पैसा लाग्ने हो र ?”
“होइन, ठिक छु ।” मलाई बोल्न बाध्य पारिन् उनले ।
नियति
“नियतिको अगाडि कसैको केही नलाग्ने रहेछ । केही समय अगाडि मात्र छोरोले संसार छोड्यो । फेरि अहिले भएको एउटा नातिलाई पनि टुहुरो बनाएर मेरी लक्ष्मीलाई पनि लगेछ । दुःखमाथि दुःख हामीलाई नै किन भगवान्? यो दैवको कस्तो लीला हो !” काखमा नाती शैलेस राखेर रोइरहेकी नारायणदेवी मनको पीडा पोख्दै थिइन् ।