बिहे भएकै वर्ष उनका श्रीमान् हिरा आर्थिक अवस्था सुधार्ने सपना बोकेर विदेश गएका रहेछन्। गाउँमा वैदेशिक रोजगारीको लहर चलेको थियो। उनका दौंतरी साथीहरु पनि बिदेशिएका थिए ।साथीहरूले कमाएको देखेर उनी पनि उत्साहित भएका थिए। आफ्नो गरिबिले पिल्सिएका आमा र परिवारलाई राहत दिन हिराले गाउँ छाडेका थिए। त्यो बेला सुबास मात्र दुधे बालकका थियो।
साहित्यकार ध्रुबकृष्ण ताम्राकारको नविनतम् उपन्यास दहको लोकार्पण एक समारोह बीच सम्पन्न भएको छ । सो उपन्यासको लोकार्पण कार्यक्रमका प्रमुख अतिथि तथा उपन्यासकार प्रा.डा. विष्णु एस राई, साहित्यकार सूर्यप्रसाद लाकोजू, समालोचक डा. हरिप्रसाद सिलवाल, कथाकार तथा समालोचक ध्रुब मधिकर्मी, सर्जक ध्रुबकृष्ण ताम्राकार, पनौती साहित्य समाजका अध्यक्ष सुभद्रा दहाल लगायतले सो उपन्यासको संयुक्त रुपमा लोकार्पण गरेका हुन् ।
तिम्रो कोलाहलबाट टाढा छु म
आफ्नै मौन साँधेर
गहराईमा, मुस्कुराउन खोजिरहेछु।
जति तिमी ढुङ्गा फ्याँकुन
तिम्रो चोट सहेर
मनको तिक्तता मेट्न खोजिरहेछु
जब आगो नै जलेपछी धुँवासंग किन गुनासो पोख्छौ?
कुवामा पानी नै सुकेपछी किन प्यास मेट्न खोज्छौ?
सायद खाल्डो भएर होला भरिनु नै तिम्रो नियति रै छ।
जब हिउँ पग्लन्छ बश,तिमी आफ्नै नाङो पहाड रोज्छौ।
एक सुरले हिंडदै थिएँ
आफ्नै धरातलमा
नितान्त जरैदेखि फुलि रहें
मौसमीका हरेक तालमा
आखिर मेरो
जमिन र आकाशमा
म डरो जमाउँदै त थिएँ।
खाली कागजमा जे रंग नि कोरे पनि हुन्छ
मन न हो आखिर जता रंग सोरे पनि हुन्छ
किंतु यहाँ अमित भावनाका रंग नबिर्सनु
अरे खुला भन्दैमा नकोर्नु जे भरे पनि हुन्छ।
“नियतिको अगाडि कसैको केही नलाग्ने रहेछ । केही समय अगाडि मात्र छोरोले संसार छोड्यो । फेरि अहिले भएको एउटा नातिलाई पनि टुहुरो बनाएर मेरी लक्ष्मीलाई पनि लगेछ । दुःखमाथि दुःख हामीलाई नै किन भगवान्? यो दैवको कस्तो लीला हो !” काखमा नाती शैलेस राखेर रोइरहेकी नारायणदेवी मनको पीडा पोख्दै थिइन् ।
