कविता

ए, मान्छे !
कति भत्काउँछौ संवेदना
खै विवेक ?

प्रयोगको बन्धनमा फसेपछि,
शब्दले कहिलेकाहीं
आफ्नो बाटो गुमाउँछ,
अन्तर्निहित भावनालाई अपमान गर्छ,
र आत्म-निन्दाको प्रहार सहन्छ।

​ताराहरूको मौन केरकारले
जसरी रातको क्यानभास सुन्दर देखिन्छ
अनि जूनले मेटिदिन्छ
औँसीको आदिम संशय

अचेल गाडि थोक्नु
थोकाउनु सामान्य भै सकेेको छ
किनकि
ट्राफिक नियमको पालना छैन
भित्र शहरमापनि आँखा चिम्लेर हुईकिन्छ
गाडि र मोटर साईकलहरु
रातो बत्तीमापनि
कुदाउन्छन ट्राफिकको आँखा छलेर

म जन्मिँदा
मेरा हरेक मुहानहरू स्वच्छ र पवित्र थिए
गाउँ, छिमेक
हनुमन्ते, मनाेहरा, बागमती, विष्णुमती

जसलाई म आफ्नो ठान्थेँ,
तिनीहरू आज मसँग रिसाएका छन्।
रात बितिसकेको छ
बिहान हुने बाटोमा,
मेरो तिर्खा मेट्न सकिएन
स्वातीको चाहनामा।