ताराहरूको मौन केरकारले
जसरी रातको क्यानभास सुन्दर देखिन्छ
अनि जूनले मेटिदिन्छ
औँसीको आदिम संशय
सम्बन्ध– कुनै माइलस्टोन होइन
जसलाई भूगोलको फिताले नापिरहनु परोस्
यहाँ त घामले पनि विशाल हृदयको डोरीमा
मान्छेका चिसो भइसकेका ओसहरू सुकाइदिन्छ
सम्बन्ध देश होइन
यो त नजरले खिचेको क्षितिजभन्दा पर
मनको अनन्त कसमस हो
जसको गति प्रकाशको फोटोन भन्दा पनि तीव्र हुन्छ
तथापि सबै पाटाहरू एकनास हुँदैनन्
कोही बन्द कोठाको अँध्यारो कुनामा
तुसारो र तुवाँलोको ओछ्यान लगाएर निदाउँछन्
र, बरफझैँ कठोर भइदिन्छन्
अतिशय उपेक्षाको तापक्रममा
सम्बन्धहरू काँचझैँ चर्किन्छन
र, मौनताको ‘ब्ल्याक होल’ बनेर
भएभरका उज्यालाहरू निल्न थाल्छन्
आज म नियालिरहेछु–
सम्बन्धको यो आदिम धागो
हाम्रो चेतनाको डीएनएमा
प्रेमको एउटा यस्तो साङ्लो उनिएको छ
कहिले लाग्छ मलाई
यो कसिँदै छ कि फुत्किँदै छ?
प्रश्न तेर्सिन्छ
ब्रह्माण्ड आखिर आफ्नै अक्षमा कुन बलमा अडेको छ?
पक्कै पनि–
गुरुत्वाकर्षणको भरोसामा छ
सम्बन्धको गर्भमा गहिराइ नहुँदो हो त
सागरहरू केवल रित्ता खाडल हुने थिए
र, यो धर्ती– एउटा निष्प्राण चट्टान हुने थिए
वनस्पतिको सासमा हावाको सुसेली छ
माटोको नसा-नसामा नदीको रगत बगेको छ
र, मान्छेभित्र मान्छे हुनुको उत्सर्ग छ
यदि यो कडी चुँडिने हो भने
के धर्तीले आफ्नो अस्तित्व धान्न सक्ला?
रूखबाट भुइँमा खसेको
एउटा सुकेको पातले पनि
हुरीसँगै उडेर पनि भुइमै झर्छ
प्रकृतिको यो मौन संवाद नै सम्बन्धको व्याकरण हो
सम्बन्धको क्षेत्रफल
कुनै गणितीय सूत्र होइन
जहाँ स्वार्थको जोड-घटाउ गर्न सकियोस्
या अहंकारको गुणा-भाग गरेर अंशबण्डा लगाउन सकियोस्
यो त–
एउटा यस्तो अदृश्य धागो हो
जुन चुँडिँदा ब्रह्माण्ड खस्छ
र, जोडिँदा ढुङ्गामा पनि ईश्वर ब्युँझिन्छ !
सम्बन्ध त केवल–एक एन्ट्रोपी
मृत्यु जित्न मान्छेले मान्छेलाई सुम्पिएको
एउटा अन्तिम उज्यालो हो।
