तिरुक्कुरल निश्चित संरचनामा लिखित श्लोकबद्ध रचना हो । यहाँ गद्यरुपको अनुवादमा छ । अत्यन्तै सुन्दर, अत्यन्तै पठनीय, हाम्रा सम्पूर्ण साहित्य प्रेमीका हातमा यो कृति पुगोस् किनकि पठनको विस्तार नभै ज्ञान र चेतनाको विस्तार हुनेछैन । विश्वका महान् कर्महरु हाम्रो आफ्नै सांस्कृतिक आँगनमा आउनु सानो कुरा होइन ।
हो अवश्य आउने छ
खुशीको लालीमा छर्दै
सुनौलो बिहानी हाम्रैलागि
अनि हट्ने छ
अभावको बाक्लो तुवाँलो
अन्त्य हुनेछ
घरदेश र परदेशको
कहाली लाग्दो कथाको ।
विश्वइतिहासलाई पल्टाइहेर्दा जति पनि ठूला मान्छे भए ती कुनै न कुनै रूपमा कसै न कसैको पुच्छर लागेकै थिए । चाहे नेता हुन्, चाहे प्रणेता, चाहे अभिनेता हुन् चाहे दर्शनज्ञाता, चाहे राजनीतिज्ञ हुन् चाहे नीतिज्ञ, चाहे विश्वविजेता हुन् वा अभियन्ता सबै पहिलेका अगुवाहरूको पुच्छर लागेरै त्यहाँसम्म पुगेका हुन् ।
चुम्बक जस्तो तिम्रो अँगालोमा अटाउन के सक्छु म
तिम्रै सुगन्धित मझेरीमा गुनगुनाउन के सक्छु म
यता डुलेँ उत्ता घुमे तिम्रै आँगन उत्कृष्ट भो
मेची काली मुस्कान भित्र हराउन के सक्छु म ?
केही छुटेको वा
हराएको के हो नबुझिकनै
तीब्र छ अचेल भव्यताका साथ खोज्ने क्रम
चालु छ अन्वेषणको विशाल यात्रा ।
विमानको झ्यालबाट आठ बजे बिहानको उज्यालोमा सेतो हिमाली श्रृँखलालाई देख्दा मनै कस्तो कस्तो भएर आयो, आँखाका कुनाहरु सजल । स्वदेश आई पुगेछु मन ढुक्क भयो ।
अंध्यारो थियो यो कोठामा बरसौंदेखि । बाहिर शायद प्रकाश हुन्छ होला तर यहाँ भीत्र कहिल्यै आउँन पाएको होइन । शान्त, हिउँझैं शान्त र कालो सुनसान ।
यही भएर त हो नि पहिलेको जस्तो हार्दिकता कहाँ पाइन्छ र अचेल ! अरु त अरु । एउटै घरछानामा बसेका एकै परिवारकोमा समेत हार्दिकता महङ्गो बन्दै गएको छ । भेट हुने तर मनले नहुने । कुराकानी पनि मुखैले मात्र । जोखेर बोलेजस्तो थोरै थोरै मात्र । घरभरिका परिवार कोही टुइटरमा, कोही मेसेन्जरमा, कोही इमेलमा, कोही सिरियलमा, कोही पत्रिकामा, कोही फोनमा, कोही एफएममा । फुर्सदमा कोही कसैलाई हुँदैन् । जेमा टाँसे पनि टाँसेको टाँस्यै । अनि कसरी बढ्छ प्रेम आफूआफूमा ? कसरी बढ्छ सद्भाव एकआपसमा ? मानिसको गणना बढ्दै गएर के गर्नु, प्रेमको आयु घट्दै गएपछि ।
