घरकै परिस्थितिका कारणले पनि  होला म कसैसँग पनि त्यति धेरै बोल्दिन थेँ । हत्तपत्त कसैसँग पनि घुलमिल हुन कठिन हुन्थ्यो मलाई । नसना भने टकएक्टीभ । एकदिन म कोठामा पढ्दै थिएँ । ढोकाबाट आवाज भित्र पस्यो, “सन्चै हुनुहुन्छ?” आवाजतिर मेरा आँखा तुरुन्त कुदिहाले । नसना ढोकाबाट भित्र छिरिन् । मैले जवाफ फर्काउने पारामा टाउको हल्लाउँदै भनें, “अँ………।” मेरो पारा देखेर बोलिन् नसना, “कस्तो रहेछ तपाइँ त ! बोल्न पनि पैसा लाग्ने हो र ?”

“होइन, ठिक छु ।” मलाई बोल्न बाध्य पारिन् उनले ।