यात्रा हो जीन्दगी खाइरहन्छ चोटहरू

जात्रा हो जीन्दगी लगाइरहन्छ खोटहरू

जात्रा र यात्राको घनचक्करमा मित्र

पीडा भित्रै लुकाई मुस्कुराऊन् ओठहरू ।

– भीमप्रसाद काफ्ले जसको मनमा हरि छैन, हरिका भक्त तिनै दन्त्यकथाका ईश्वर पुज्दै,अर्ती दिने तिनै खेतीपाती राम्रो तिनको, नित्य पूजाआजा पितृहरुको भरिया बन्दै, बोक्छन् झोली तिनै । भगवान् जस्तो अनुहारको मित्र, पनि दानव हुनसक्छ दानव देखिने पनि भित्र, नचिनेको भगवान् हुनसक्छ भित्र बाहिर एउटै हुने, दिव्य स्वरूप यहाँ को नै छ र? रगतमासु लुछिखाने हिँस्रक यहाँ, महामानव हुनसक्छ । बिर्सिदेऊ प्रेमकथा, च्यातिदेऊ सबै पानाहरु नपाल मनमा केही, तिम्रो याद आउँने व्यथाहरु सपनाका पर्दा च्याति, चियाउँदै नहेर तिमी बालकदेखि जवानीका मिठा, बिर्स सबै कथाहरु । धर्मछाडा, मर्मछाडा, कर्मछाडा साँढा तिनकै वंश फैलेका छन्, आज डाँडाकाँडा लाज सरम छाडी जति, माथि उठ्छन् अनि घाँटीसम्म खान्छन् तिनै, लुटी लाटागाँडा । घर बनाउँने कला छैन, स्वर्ग रच्न खोज्छन् डेढ अक्कली गफ चुट्दै, कुतर्कले घोच्छन् टपर्टुइयाँ भ्यागुतो, जति उफ्रोस् कुवामै खस्छ गफमा विद्यावारिधि गफैले, मख्ख पार्न खोज्छन् ।

गाउँ सुनसान विदेश जाने लस्करमा लागेपछि

कसको के लाग्छ राज्य नै तस्करमा लागेपछि

राजनीतिक परिवर्तनसँगै उँभो लाग्ला भनेको,

देशै डुब्ने भो शासक अस्वस्थकरमा लागेपछि ।