काव्य
सोधाई
एक सुरले हिंडदै थिएँ
आफ्नै धरातलमा
नितान्त जरैदेखि फुलि रहें
मौसमीका हरेक तालमा
आखिर मेरो
जमिन र आकाशमा
म डरो जमाउँदै त थिएँ।
विधि – किशोर कविता
जेनजी युवा साथी हाे
साेच तिम्रो जाती छ
मन तिम्रो आँटी छ
अरुभन्दा माथि छ
वर्षा आएकी छिन् !
तालुखुइले डाँडाहरूका टाउकामा पनि
हरियो केश उम्रेको छ ।
कहिल्यै नभरिने नेताका मुखझैं
आँ परेका खाली इनारहरूमा
पानी माथिसम्मै आएको छ ।
बालगीत
फुलै फूल फुलाउने कस्तो राम्रो बानी
मन धाेई सुकाउने नानी कति ज्ञानी
मुस्कुराई मिठाे बाेल्ने सिपालु छ बानी
सिर्जनाले सजिइने कर्मयाेगी नानी
परिवर्तन
सूर्यको पारिलो घाम
धर्तीभरि पोखिएको बेला
तिम्रो अनुहारभरि
अँध्यारो पोतिएको थियो
केही मुक्तकहरू
यात्रा हो जीन्दगी खाइरहन्छ चोटहरू
जात्रा हो जीन्दगी लगाइरहन्छ खोटहरू
जात्रा र यात्राको घनचक्करमा मित्र
पीडा भित्रै लुकाई मुस्कुराऊन् ओठहरू ।
केही मुक्तकहरु
– भीमप्रसाद काफ्ले जसको मनमा हरि छैन, हरिका भक्त तिनै दन्त्यकथाका ईश्वर पुज्दै,अर्ती दिने तिनै खेतीपाती राम्रो तिनको, नित्य पूजाआजा पितृहरुको भरिया बन्दै, बोक्छन् झोली तिनै । भगवान् जस्तो अनुहारको मित्र, पनि दानव हुनसक्छ दानव देखिने पनि भित्र, नचिनेको भगवान् हुनसक्छ भित्र बाहिर एउटै हुने, दिव्य स्वरूप यहाँ को नै छ र? रगतमासु लुछिखाने हिँस्रक यहाँ, महामानव हुनसक्छ । बिर्सिदेऊ प्रेमकथा, च्यातिदेऊ सबै पानाहरु नपाल मनमा केही, तिम्रो याद आउँने व्यथाहरु सपनाका पर्दा च्याति, चियाउँदै नहेर तिमी बालकदेखि जवानीका मिठा, बिर्स सबै कथाहरु । धर्मछाडा, मर्मछाडा, कर्मछाडा साँढा तिनकै वंश फैलेका छन्, आज डाँडाकाँडा लाज सरम छाडी जति, माथि उठ्छन् अनि घाँटीसम्म खान्छन् तिनै, लुटी लाटागाँडा । घर बनाउँने कला छैन, स्वर्ग रच्न खोज्छन् डेढ अक्कली गफ चुट्दै, कुतर्कले घोच्छन् टपर्टुइयाँ भ्यागुतो, जति उफ्रोस् कुवामै खस्छ गफमा विद्यावारिधि गफैले, मख्ख पार्न खोज्छन् ।
जयद्रतको खुसी
– प्रेम राई परीक्षित गोधुलिबाट छिरबिरे बादलहरू निस्कियो र एकछिन हस्तिनापुर माथिको घाम छोपिदियो त्यसपछि अर्जुनको अग्नि समाधिको आशामा एकछिन जयद्रतहरू खुसीले उफ्रिए गान्धारबाट बैशाखी टेकेर हस्तिनापुर छिरेका शकुनिहरूले उत्सव मनाए द्रौपदीको चीर हरण गर्ने दुशाषणहरूको अट्टहासले कुरुप बन्यो फेरि एकपटक हस्तिनापुर धृतराष्ट्रहरू कमा र फुलिष्टप नहटाउने भन्दै पाण्डवहरूलाई पाँच गाउँ पनि नदिने सङ्कल्प लिएर फर्किए हस्तिनापुर आफ्नै प्रतिज्ञाले थलिएका निष्प्राण गङ्गापुत्र भीष्म बाणहरूको शैयाबाट हेरिरहेका थिए ताण्डव नृत्य कृपाचार्य, द्रोणाचार्य दुर्योधन, शकुनि अश्वस्थामा अनि कर्णहरू चक्रव्युहभित्र घोचिरहेका थिए एक्लो अभिमन्यूलाई बाणका निर्दयी सुईराहरूले नूनको भारिमा पुरिएका द्रोणाचार्य अनि कृपाचार्य रेट्दै थिए सत्यको घाँटी दुर्योधनले अङ्गदका राजा बनाएपछि आफ्नै भाइहरूमाथि कर्ण प्रहार गरिरहेका थिए ब्रह्मास्त्र दुर्योधनको ढिपिले चर्कियो युद्ध शान्तिदूत कृष्णहरू बनाइए हाँसोका पात्र जित कसैको भएन दुर्योधनको जिद्धिले भएको कुरूक्षेत्र समग्रमा रुपान्तरित भयो हस्तिनापुर लाशहरूको बगँचामा ….!
